Terug na een zware tijd

Beste lezer,

het is een tijd stil geweest hier op dit blog. Helaas was de reden daarvoor van persoonlijk ingrijpende aard. Mijn vader werd vorig jaar gediagnosticeerd met uitgezaaide longkanker. De maanden daarna waren erg moeilijk en uiteindelijk is mijn lieve vader op 15 juli jongstleden op 63-jarige leeftijd heengegaan.

Ik heb om mijn vader te eren onderstaande tekst op zijn crematieplechtigheid voorgelezen. Ik zal op latere momenten op andere manieren terugkomen op het leven, het ziektebed en het heengaan van mijn papa. Hoe ik dat ervaren heb, wat ik ervan geleerd heb. Maar zoals gezegd voor nu de tekst:


Met de woorden van deze toespraak zal ik proberen te schetsen wat voor een man jij voor ons was en bent papa. Schetsen omdat jouw gebruiksaanwijzing wellicht een paar pagina’s meer bevatte dan die van sommige andere mensen.

Vrijheid blijheid
Laissez-faire. Je zei vaak ‘je moet doen wat je wil’. Dat adagium was voor jou belangrijk, dat je kon doen wat je wilde. Dat wij konden doen wat we wilden. Dat je niet beknot werd in je bewegingen. Dan was je blij. Ik denk dat jij ons nauwelijks iets hebt verboden. Vind het zelf uit.
Wij zijn als kind, als gezin, ondanks dat de bodem van de geldpot af en toe in zicht was, nooit iets tekort gekomen. Daar zorgde jij voor. Ook dat is vrijheid.
Vrijheid blijheid, onvrijheid boosheid. Had je het gevoel dat je voor het blok werd gezet of tot iets gedwongen, dan werd je opstandig. Wee diegene of instantie die jouw zelfstandigheid in het geding bracht. Je vrijheid was je lief, maar maakte je dus ook kwetsbaar. Vrijheid is een gevoel en gevoel, daar had je heel veel van.

Gevoelsman
Gevoelig. Dat was je. Je stond in direct contact met jezelf: er kon veel gebeuren in dat hoofd en lijf van je en dat merkte je altijd op. Vaak was dat fijn voor je, die gevoeligheid. De positieve energie die voortkwam uit je enthousiasme en creativiteit was groot en je was altijd bezig met iets, zat nooit stil. Letterlijk en figuurlijk. Maar, je hebt het ook moelijk gehad en soms was het zwaar voor je, die sensitiviteit. Vervelende gedachten konden je dan gijzelen. Je hebt daar een deel van je leven mee geworsteld, maar gelukkig ging dat de laatste jaren goed.

Open boek
Openheid was een van jouw kenmerken papa. Als iets je niet zinde, dan was dat feilloos af te lezen aan je gezicht, en stak je dat ook verbaal niet onder stoelen of banken. Je moest open zijn, er zat weinig filter op je uitingen en dat was een van je levensvoorwaarden. Je was altijd eerlijk, ik denk dat ik je nooit niet de waarheid heb horen vertellen. Die eerlijkheid verlangde je ook terug. In al de gesprekken die je hebt gehad -en dat waren er veel, want je hield van fijne gesprekken, ook of soms juist met mensen die je niet kende- in al die contacten was eerlijkheid
en openheid de basis. Ook al kreeg je soms het deksel op de neus, jouw vizier was nooit gesloten. Dat vind ik zo mooi aan jou papa.

Woorden en daden
Je was een denker. Maar die denkkracht ging gepaard met een enorme daadkracht. Je vertelde weleens dat je als kind erg onzeker was en opkeek naar je broers. Zij konden een auto repareren met hun ogen dicht en jij kon dat niet. Op den duur heb je jezelf daarin overwonnen en allerlei vaardigheden aangeleerd. Autodidact. Je deed de dingen zelf en beet je erin vast, net zo lang totdat het lukte. Eigenlijk was je ergens ook wel een pitbull.
Die daadkracht van je sloeg zo nu en dan om in ongeduld. Je zei vaak: ik heb geen geduld. Ik probeerde dat weleens te weerleggen, zo van, geduld is eigenlijk een spier die je kunt trainen, of ik legde het mechanisme van een selffulfilling prophecy aan je voor, maar nee, dat ging er niet bij je in. Ik ben ongeduldig en dat is nu eenmaal zo, zei je dan. Niet dat je geduld niet zag als een goede eigenschap: je vond het bijvoorbeeld knap hoe ik na het zien van een mooie motor, toch nog even verder kon zoeken naar andere opties. Je zei dan: kopen, nu! Als je iets wilde, dan wilde je het niet morgen, straks of later, maar direct.

Gezinsliefde
Mama en jij zijn al zo lang bij elkaar. Jullie deden alles samen. Voor mij als zoon is jullie liefde altijd een voorbeeld geweest: onvoorwaardelijk en bestand tegen de donkere dagen die onvermijdelijk hun schaduwen werpen op ieder huwelijk. De liefde voor ons gezin, als echtgenoot, vader en later ook opa, uitte zich voor een groot deel in
onversneden loyaliteit. Je hebt de vaderrol voor Jalen op je genomen en je was er altijd voor ons. Dat is voor mij een heel grote positieve factor geweest in mijn jeugd. Weliswaar geen doorsneeman, maar een gezinsman was je. Trots op je dochter met haar prachtige kinderen. Trots op je zoon met zijn motoren. En op jouw manier zorgde je, maakte je, schiep je de randvoorwaarden en was je bezorgd. Zoals ik laatst nog tegen je heb kunnen zeggen: papa ik kan
me geen betere vader wensen.

Gereedschap
Een paar dagen geleden zocht ik een ratel en doppenset in jouw opslag van gereedschap, zodat ik de fiets van Jalen kon repareren. Volgens mij heb ik in totaal wel tien ratels gevonden, in allerlei soorten en maten tussen al die kilo’s ander gereedschap. Ja, gereedschap kon jij nooit genoeg hebben papa. Je zei ook altijd dat goed gereedschap altijd van pas kan komen. Mama was het misschien wat minder eens met je immer uitdijende gereedschapverzameling, maar
zoals eerder al gezegd: je kon altijd alles maken.
Toen duidelijk werd dat je ziek was, ging je strijdlustig en oplossingsgericht de behandeling aan. Je zei nog dat je niet eerder zo’n grote uitdaging was tegengekomen. Maar je hield vast aan het leven. Je vond het leven de afgelopen jaren dan ook veel te leuk. En nu was het tergend zwaar, maar je hield hoop. Ook toen bleek dat deze ziekte eigenlijk onoplosbaar was voor je, dat je dit niet kon maken. Ook toen de dood al zo zichtbaar was.
We waren bij je, je geliefden, en ik weet dat je dit wist, je pakte mijn hand en toen ik huilde zag ik een traan ook jouw oog verlaten. In je laatste uren heb je het dus ook zelf gedaan, de oplossing toch nog gevonden. Gevonden in acceptatie. Je wist dat het goed was zo. Je hebt je strijd gestreden zoals je er altijd voor ons was. Daarom heb je zelf de beste keus gemaakt en ons nooit opgegeven. Je hebt jezelf gereedgemaakt en je ging rustig slapend heen. Ik ben zo trots op je papa. Je bent zo’n lieve en bijzondere man. We houden zielsveel van je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *