De Hel van Hoog Catharijne

We waren tieners, een paar vrienden en ik, en we liepen na sluitingstijd door het grote winkelcentrum in Utrecht. Het winkelcentrum dat na zes uur ’s avonds veranderde in een verzamelplek voor drugsgebruikers. We keken onze ogen uit. Het was onwerkelijk dat je bijna letterlijk over verlopen drugsgebruikers heen moest stappen om je een weg te banen in het shopdoolhof. Maar deze mensen waren echt. Tientallen personen lagen in de erkers en hoeken van de looppaden, waardoor Hoog Catharijne by night een onbehaaglijke plek was.

We waren maar kort in de Hel van Hoog Catharijne, zoals het winkelcentrum ’s avonds en ’s nachts ook wel werd genoemd. Ik weet eigenlijk ook niet precies meer waarom we het winkelcentrum op dat tijdstip doorkruisten. Waarschijnlijk moesten we een late trein halen. We waren jong en vergaten de drugsgebruikers vrij snel. Dachten er niet verder over na. Maar zoals gezegd, de nachtburgers van Hoog Catharijne die veelal op zoek waren naar vergetelheid en een plek om te slapen, waren echt, en werden ook een echt probleem. Voor zichzelf en voor de stad.

Die avond dat we daar liepen schoot weer door mijn hoofd toen ik recent een aflevering van Andere Tijden zag. Het belicht Hoog Catharijne in de jaren 90. De plek waar je ’s avonds niet graag was. Het is een erg interessante terugblik op een periode waarin de kijk op drugsgebruik en opvang kantelde.

Laatst liep ik door Hoog Catharijne en aan de oppervlakte verwees niets meer naar de plek die het eens was. Wat zou er met de mensen zijn gebeurd die er 25 jaar geleden lagen die bewuste avond dat ik daar met mijn vrienden rondliep?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *