De blinde vlek

De blinde vlek. Elk mens heeft er minimaal één. In letterlijke zin, omdat een klein stuk van ons netvlies geen zintuigcellen bevat. In de praktijk hebben we daar geen last van, omdat onze hersenen, zoals wel vaker, de werkelijkheid een handje helpen en de blinde vlek automatisch invullen.

Elk mens heeft in theorie minimaal een blinde vlek. In de praktijk echter zullen dat er altijd meer zijn. We hebben allemaal vooronderstellingen, biases en ideeën in ons hoofd, die we niet waarnemen. We hebben vaak het idee dat we de zaken objectief kunnen waarnemen. Zonder vooroordelen. Iedereen is gelijk. Deze vermeende neutraliteit kan de uiteindelijke confrontatie met onze impliciete vooroordelen des te schokkender maken.

Ik heb altijd vrienden en kennissen gehad van allerlei komaf. Qua opleiding, qua afkomst. Dat heeft eraan bijgedragen dat ik mezelf als kleurenblind zag. Ik weet nu dat het ondiscriminerend benaderen van personen weliswaar mijn ideaal is, maar 100% neutraal ben ik ook niet, althans dat idee kreeg ik nadat ik een online test deed waarvan het doel is je impliciete vooroordelen naar voren te brengen. De testuitslag gaf aan dat ik in ieder geval niet kleurenblind ben. Ondanks dat ik mezelf zie als relatief open minded, progressief, en etc. Dat is zoals gezegd best wel confronterend.

Wanneer je blank en Nederlands bent, vertegenwoordig je in ons land de meerderheid. Maar daarmee is geenszins gezegd dat deze meerderheid objectiviteit met zich meebrengt. Wit is ook een kleur, zoals ontluisterend duidelijk wordt gemaakt door de documentaire van Sunny Bergman. Wat deze documentaire ook aan het licht brengt is dat wij Nederlanders in het geval van (vermeend) racisme reflexmatig bagatelliserend reageren: het is vooral een probleem van de ander, van perceptie.

Iemand die recentelijk de vinger op de zere plek heeft gelegd, is Sylvana Simons. Deze donkere Nederlandse vrouw heeft de moed om één van onze blinde vlekken te adresseren, en speelt een voortrekkersrol in het racismedebat. Dit wordt Sylvana, bekend geworden als VJ, door een significant deel van de Nederlanders niet in dank afgenomen. En dat is nog zwak uitgedrukt, want ze krijgt tal van bedreigingen en andersoortige agressie op zich afgevuurd, zeker sinds ze recentelijk haar politieke ambities heeft waargemaakt en deel is gaan uitmaken van DENK.

Het is begrijpelijk dat je een gevoel van onbehagen kan bekruipen wanneer iets of iemand jouw blinde vlek blootlegt als een zenuw. En blinde vlekken zijn op zich niet slecht. Want, nogmaals, iedereen heeft ze, die blinde vlekken. Het gaat erom wat je ermee doet wanneer je vooroordelen in je blikveld komen. Zet dit besef je aan tot wat meer bescheidenheid en openheid om het blootgelegde te bespreken? Of, laat je je leiden door defensieve emoties?

Sylvana heeft inmiddels bekend gemaakt dat ze uit de DENK-partij stapt en als eenmanspartij verder gaat met de naam Artikel 1. De politica zal zich expliciet richten op de strijd tegen ongelijkheid, racisme, discriminatie en homohaat. Ik vermoed dat tenminste een deel van de reacties op haar streven weer zeer negatief en walgelijk zullen zijn. Onbegrijpelijk eigenlijk dat iemand die zich sterk maakt voor onze grondwettelijke rechten, wordt aangevallen als een paria. Aangevallen door blanke Nederlanders die beweren het wel meevalt met het racisme in Nederland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *