Wiedergutmachungsschnitzel

De Tweede Wereldoorlog heeft diepe sporen nagelaten. Littekens, die tot op de dag van vandaag zichtbaar zijn. Minder vaak belicht dan de fysieke kenmerken, zoals bijvoorbeeld de binnenstad van Rotterdam, die ons de Oorlog doen herinneren, zijn de hoorbare effecten. De Oorlog heeft de manier hoe de meeste Nederlanders de taal, specifiek de Duitse taal, ervaren en behandelen ingrijpend veranderd.

Wiedergutmachungsschnitzel is een grappig neologisme uit één van de sketches van Jiskefet. Maar, de meeste grollen die je hoort wanneer de Nederlander auditief wordt geconfronteerd met de Duitse taal, zijn een stuk platvloerser. Het blijft dan vaak bij het hard en als een bevel schreeuwen van wat Duitse woorden, of Nederlandse woorden die worden verduitst. De link naar de Oorlog is bijna altijd aanwezig. Eerlijk gezegd ken ik dat soort grappen nu wel. Ik vind het niet lollig, en een beetje makkelijk.

Behalve dat het wellicht niet grappig is om als Nederlander de Duitse taal altijd maar met spot aan te vatten, is het daarnaast nogal respectloos tegenover de Duitsers. De meeste levende Duitsers hebben de Oorlog niet meegemaakt, en indirect plakken wij toch via de nazitaalgrappen telkens weer een eendimensionale sticker op onze Oosterburen. Een volk waarmee wij zoveel gemeen hebben. Ook op taalgebied.

Duits is een erg mooie taal. Het is een taal die zeer zeker niet alleen in bevelen wordt uitgesproken. Ook het geschreven Duits kan prachtig zijn. Het Duits heeft een benijdenswaardige uitdrukkingspotentie. Het is bijvoorbeeld ook een taal dat -net als het Nederlands- woorden die bij elkaar horen, dus één term zijn, aan elkaar vastmaakt. Dat is logisch terecht vind ik, en tegelijkertijd van een grote schoonheid. Vergelijk je dit met het Engelse tekst, dan zie je duidelijk het verschil: het Engels is een gatenkaas, het Duits heeft alleen spaties daar waar ze horen.

Als filosoof kan ik de Duitse taal ook erg waarderen. Ik heb een aantal Duitse bronteksten in mijn opleiding moeten lezen, en dat was niet altijd een sinecure (met Kant als hoogtepunt). Daardoor heb ik wel geleerd dat het Duits erg precies kan duiden en er is weleens gezegd dat een voorwaarde voor helder denken, heldere taal is.

Ik zou willen zeggen tegen mijn landgenoten die het Duits in een reflex associëren met enkel de Oorlog: lees eens een goed Duits boek, of, misschien nog beter, ga een keer naar Berlijn en laat de vriendelijkheid van de Duitsers je ontdoen van je vooroordelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *