Het recht op kinderen

Sommige kinderen hebben de pech om geboren te worden. Althans, ze komen terecht in een zeer ongezonde omgeving, met incapabele ouders. Het wrange is dat je in bepaalde gevallen van tevoren kan zien aankomen dat, zodra het kind geboren wordt, het zal moeten worden weggehaald bij de moeder in belang van het kind. Je moet dan denken aan bijvoorbeeld vrouwen met zware drugsverslaving of psychologische problemen. De Rotterdamse jeugd- en zorgwethouder Hugo de Jonge (CDA) wil ouders die niet in staat zijn tot verantwoord ouderschap verplichten om voorbehoedsmiddelen te gebruiken. Het voorstel kan niet rekenen op veel bijval. De meeste politieke partijen zijn tegen, enkel de PvdA is voor. De twee meest gehoorde bezwaren tegen het plan, zijn ten eerste het beroep op de lichamelijke integriteit: het is grondwettelijk vastgelegd dat iedereen recht heeft op de onaantastbaarheid van het lijf. Ten tweede het argument dat de overheid zich verre moet houden van bepalen wie wel en wie geen kinderen mag krijgen.

Ik wil graag even ingaan op het laatstgenoemde. Het lijkt overtuigend; wanneer je de overheid mensen kunt verbieden om kinderen te krijgen, dan is dat gevaarlijk. Arbitraire criteria en het slippery slope argument liggen op de loer. Eerst zijn het misschien een handjevol als incompetente ouders bestempelde mensen, die aan de verplichte anti-conceptie moeten, maar, later worden er misschien meer en meer eisen gesteld aan gewenst ouderschap (Wilders’ roep om ‘minder’ resoneert). Willen we dat? Het lijkt ook wat meer intuïtief een logische zaak, kinderen krijgen is een privéaangelegenheid en daar moet je niet tussenkomen als overheid. Maar is kinderen krijgen wel een privézaak? Is er zoiets als het recht op kinderen? In de filosofie is over dit onderwerp al veel interessants geschreven. Ik zal op dit moment geen academisch filosofische analyse proberen te geven over dit onderwerp, maar ik draag nog wel even het volgende aan.

Als er zoiets is als het recht op kinderen, zoals in ieder geval in praktische zin wellicht het geval lijkt te zijn in Nederland, dan is dat recht niet écht universeel. Je zou eigenlijk moeten zeggen: mensen die biologisch in staat zijn kinderen te krijgen, hebben recht op kinderen. Want, mensen die een kinderwens hebben, maar niet op de natuurlijke manier kinderen kunnen krijgen, kunnen geen kinderen claimen. Sterker nog, ook als er wel kinderen beschikbaar zijn, die geen ouders hebben om voor ze te zorgen, of zich in een andere miserabele omgeving bevinden en dus adoptiewaardig zijn, dan is het geen zekerheid dat je één van die kinderen kan krijgen en opvoeden als je dat zou willen. Adoptie is aan strenge regels gebonden, dus niet iedereen die zich opgeeft om adoptieouder te willen worden, krijgt automatisch een kind toebedeeld. Daarnaast duurt het traject van adoptie jaren, en kost het veel geld. Er is het nodige wettelijk geregeld omtrent adoptie. Goede zaak zou je zeggen. Ik zeg, ja, het is een goede zaak dat er veel aan wordt gedaan om het adoptiekind in een stabiele en liefdevolle omgeving te kunnen plaatsen. Maar, wanneer je de hierboven beschreven situatie van de incompetente ouders afzet tegen de situatie bij adoptie, dan is het contrast toch wel schril. En, waar politieke partijen roepen dat de overheid zich niet moet bemoeien met de kinderwens, daar doet de overheid dat de facto wel in het geval van mensen die zelf geen kinderen kunnen krijgen, gelet op het woud aan regels en de strenge selectieprocedure die vastzit aan adoptie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *